Pierwszy element Modlitwy eucharystycznej. Nie jest to jednak tylko wprowadzenie do tejże Modlitwy (co sugerować może podstawowe znaczenie jej nazwy: łac. praefatio = słowa wstępne, wstęp, przedmowa), ale w pełnym tego słowa znaczeniu modlitwa i to modlitwa szczególnie ważna, a nawet wręcz uroczysta (w liturgii rzymskiej termin praefatio oznacza bowiem także „słowo wypowiedziane otwarcie, uroczyście, głośno wobec całego zgromadzenia”). Potwierdza to dialog wprowadzający do prefacji będący nie tylko prostym wezwaniem: „Módlmy się...”, ale jakby wzajemnym nawoływaniem się celebransa i zgromadzenia do złożenia dziękczynienia Bogu ze szczególnym wewnętrznym zaangażowaniem. Uroczysty charakter tej modlitwy podkreśla stała formuła wstępna podejmująca poprzednią odpowiedź zgromadzonych: „Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie...”

Autor: ks. Waldemar Babicz

Prośba o modlitwę zgromadzenia – po spełnieniu wszystkich czynności związanych z przygotowaniem darów celebrans kieruje do zgromadzenia prośbę o modlitwę: Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący. Pierwotnie była to formuła kierowana przez głównego celebransa do duchowieństwa (współcelebransów) i była prośbą o modlitwę za niego, by zachowany przez Boga od wyniosłości i pychy, jak najgodniej złożył ofiarę. Już w IX w. posiadamy jednak świadectwa, że prośba ta kierowana była – jak dzisiaj – do wszystkich zebranych i chodziło w niej o modlitwę, by dar celebransa i wiernych został przez Boga przyjęty. Odpowiedź zgromadzonych jest potwierdzeniem ich modlitwy, a zarazem stanowi życzenie wyrażające dwa zasadnicze nurty w liturgii: uwielbienie Boga i uświęcenie Kościoła: Niech Pan przyjmie ofiarę z rąk twoich na cześć i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego

Na początku liturgii eucharystycznej przynosi się do ołtarza dary, które staną się Ciałem i Krwią Chrystusa, a więc chleb (większą hostię dla kapłana oraz specjalnie przygotowane na potrzeby Komunii opłatki, zwane stąd komunikantami) i wino. Godne zalecenia jest, aby uczynili to wierni w krótkiej procesji nazywanej procesją z darami. Oprócz darów ofiarnych przynosi się niekiedy także inne dary przeznaczone na potrzeby wspólnoty parafialnej, zwłaszcza ubogich; należy złożyć je w odpowiednim miejscu obok stołu eucharystycznego, nigdy zaś na samym ołtarzu. W tym czasie ministranci przygotowują ołtarz umieszczając na nim korporał, puryfikaterz i kielich oraz mszał. (Warto zwrócić uwagę, by kielich stawiać na brzegu ołtarza, gdzie diakon lub sam celebrans naleje weń wino. Ministrant nie powinien też składać pateny z chlebem na korporale, ale podać ją celebransowi, który uczyni to dopiero po odmówieniu specjalnej modlitwy w formie błogosławieństwa.)