Gdyby zapytać ludzi czego oczekują od księży usłyszelibyśmy, zapewne, że całkowitego poświęcenia się Bogu, Kościołowi i ludziom. I właśnie temu służy celibat.

Ten łaciński termin pochodzi od słowa “caelum” tzn. niebo. Bo też, w istocie, celibat – czyli życie bezżenne dla Królestwa Bożego na znak duchowego oddania się Jezusowi Chrystusowi - jest zwiastunem życia niebiańskiego. Powołane do życia w tym szczególnym stanie są tylko wybrane osoby. Większość z nas kojarzy celibat jednoznacznie z kapłaństwem, choć tak naprawdę nie należy on do jego natury. Przeżywany jako wartość w służbie Kościoła nie oznacza ograniczenia wolności, ani bezpłodności. To wielki dar, który daje kapłanom wolność i dyspozycyjność, ale nie jest celem samym w sobie.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa celibat był zalecany i pochwalany, ale nie obowiązywał, toteż święceń kapłańskich udzielano również żonatym mężczyznom. Jeszcze w VII wieku kapłani, biskupi, a nawet papieże bywali żonaci. Zdarzało się nawet, że ich synowie piastowali wysokie urzędy w Kościele. W następnych stuleciach na Zachodzie celibat stał się prawem powszechnym, a w XI w. papież Grzegorz VII podjął starania o jego upowszechnienie. Ostatecznie Zachód rozszerzył celibat na wszystkich kapłanów, natomiast Wschód zachował prawo zawierania małżeństwa przez duchownych do chwili otrzymania wyższych święceń.

Sam Pan Jezus żył bezżennie, jakby chciał dać świadectwo jaki porządek będzie panował w Królestwie Bożym. Pewnego razu sadyceusze zapytali Go czyją żoną przy zmartwychwstaniu będzie kobieta, która miała za mężów po kolei siedmiu braci, a On im odpowiedział: “Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić" (Łk. 20, 27-36). Natomiast uczniom, którzy - po wysłuchaniu nauczania o nierozerwalności małżeństwa – stwierdzili, że w takim razie nie warto się żenić, odrzekł iż nie każdy może to zrozumieć: “Kto może pojąć, niech pojmuje!" (Mt 19, 10-12).

Z kolei św. Paweł, który sam również nie miał żony, uważał bezżenność dla Królestwa Bożego za wielki dar. I dlatego napisał: “Pragnąłbym, aby wszyscy byli jak i ja, lecz każdy otrzymuje własny dar od Boga: jeden taki, drugi inny" (I Kor 7, 7). Jego zdaniem celibat pozwala być bardziej skutecznym w budowaniu Królestwa Bożego: “Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to jak się przypodobać Panu. Ten zaś, który wstąpił w związek małżeński zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie" (7, 32). Wszystko to jednak nie oznacza, jakoby małżeństwo było czymś gorszym niż życie w celibacie. Każdy człowiek ma bowiem swoją, własną drogę życiową, bo każdy jest powołany przez Boga do życia w tym, a nie innym stanie. I tylko ten stan, który jest moim powołaniem, prowadzi mnie najprostszą drogą do zbawienia. Natomiast celibat jest nie tylko drogą dla wybranych, ale i wymownym znakiem nowego stworzenia i świata, który ma nadejść, zwłaszcza w naszych czasach, tak głęboko naznaczonych upadkiem obyczajów i grzechami przeciw czystości.

Autor: Michał Gryczyński

Króluj nam Chryste! – to zawołanie wszystkich ministrantów, którym uznajemy Chrystusa za naszego Króla.
W 1925 r. Pius XI encykliką „Quas primas” zaprowadził w ostatnią niedzielę października święto ku czci Chrystusa Króla. Papież miał nadzieję, że stanie się ono lekarstwem na zagrożenia niesione przez coraz powszechniejsze prądy laicyzacyjne, zaprzeczające panowaniu Chrystusa nad ludami. A w 1969 r., Paweł VI przeniósł obchody na ostatnią niedzielę roku liturgicznego i podniósł święto do rangi uroczystości, która sławi Chrystusa jako Króla Wszechświata.

Na kartach Starego Testamentu znajdujemy zapowiedź, że Mesjasz będzie władcą wiecznego królestwa (Dn 7, 13 – 14), w którym panować będzie pokój i sprawiedliwość (Iz 11, 9). Królestwo Boże jest centralnym tematem nauczania Pana Jezusa, a On sam bywa nazywany ukrzyżowanym Królem (J 19, 14-15; 19, 22). To panowanie szczególne, bo jest On zarazem Królem i Sługą. Jego rządy są służbą, która rodzi zobowiązanie, abyśmy i my posługiwali innym, zarówno w rodzinach, na płaszczyźnie społecznej i politycznej, jak i na polu kultury i wychowania, a także w Kościele powszechnym, diecezjalnym i parafialnym. Poprzez służbę bliźnim służymy samemu Bogu i w taki sposób realizujemy swoją wolność.
Intronizacja Chrystusa - Króla jest rozwinięciem aktu poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu.11 czerwca 1899 r. Leon XIII poświęcił Jego Sercu cała ludzkość, a ułożony przez niego akt do tej pory odmawiamy w każdy pierwszy piątek miesiąca: „Królem bądź nam, o Panie...”. W Polsce Intronizacja Chrystusa Króla miała miejsce w 1920 r., a dokonał jej na Jasnej Górze prymas kardynał Edmund Dalbor. Natomiast w 1951 r. Prymas Tysiąclecia kardynał Stefan Wyszyński złożył śluby w imieniu całego narodu. Decyzja o osobistym oddaniu się pod dyspozycję Chrystusa Króla oznacza bezwarunkowe zawierzenie Jego opiece, bezgraniczne zdanie się na Jego wolę i gotowość kształtowania swojej duchowości na wzór Władcy Wszechświata. Takiej Intronizacji można dopełnić osobiście, rodzinnie, a także w skali parafii, miasta, narodu, czy państwa.
Kiedyś powiadano, że królowie są przedstawicielami Boga, a oni sami uznawali Chrystusa za Króla Królów. To legitymizowało ich rządy, jako pochodzące z woli Bożej, toteż często nazywali siebie „wikariuszami Chrystusa”. Bo też monarchia posiada liczne walory. Król nie musi zabiegać o poparcie ludu - jak demokratycznie wybierani politycy - więc może podejmować decyzje, które są konieczne, choć niepopularne. Poddani zaś cieszą się stabilnością władzy, zwłaszcza w monarchii dziedzicznej, w której następcę tronu przygotowuje się do objęcia rządów od najmłodszych lat. Dzięki temu jest on gruntowne wykształcony, zna wymogi etykiety i - u boku rodziców – uczestniczy w życiu innych dworów, co po latach owocuje dobrymi kontaktami zagranicznymi. A jeśli komuś godność królewska wydaje się dziś archaiczna, to przypomnę, że u progu XXI wieku monarchowie sprawują rządy w kilkudziesięciu państwach, również europejskich.

Autor: Michał Gryczyński

Ile razy słyszeliśmy z ust wielu osób – najczęściej po kolejnym niepowodzeniu życiowym – że nie powinniśmy być naiwni, bo przecież „cudów nie ma”. A jednak także w naszych czasach cuda się zdarzają.

 Są to zarówno cuda fizyczne, jak i duchowe, podobne do tych, które dobrze znamy z Pisma św. Cuda umacniają wiarę ludzi już wierzących, niektórym spośród wątpiących pomagają uwierzyć, natomiast w nałogowych sceptykach i niewierzących budzą zazwyczaj, głęboką podejrzliwość. Tam, gdzie człowiek wierzący jest skłonny upatrywać cudu, niewierzący mówi np. o sile sugestii.
Cud to znak – jak wyjaśnia Encyklopedia Katolicka KUL – poprzez który Bóg nawiązuje z człowiekiem osobowy kontakt i komunikuje mu swe zbawcze zamiary; ze strony Boga cud jest znakiem, który w empirycznej rzeczywistości świata manifestuje i uobecnia jego nadprzyrodzoną działalność; jest znakiem specjalnym i wyjątkowym, a w stosunku do całej rzeczywistości stworzonej, która jest naturalnym znakiem Boga, wyróżnia się swą nadzwyczajnością, kontekstem religijnym i transcendencją.
Cudem jest więc takie zdarzenie, którego przyczyną sprawczą jest Bóg, przekraczający powszechne prawa natury. Tak nauczał św. Tomasz z Akwinu, doktor Kościoła, który głosił: „Mówi się, że coś jest cudem, kiedy dzieje się poza porządkiem wszelkiego stworzenia”. Taka też jest wykładnia katechizmowa cudu. I właśnie tak rozumie się potocznie wszelakie cuda. Dowodzą one, że Bóg, po akcie stworzenia – jako pierwsza Przyczyna wszystkich rzeczywistości stworzonych – nie pozostawił świata swojemu biegowi, ale nadal wpływa na jego istnienie, niekiedy osobiście interweniując w jego losy. Ojciec Święty Benedykt XVI – w czasach, gdy był jeszcze kardynałem przewodzącym Kongregacji Nauki Wiary – wraził opinię, że o ile wierzymy w cud Przeistoczenia, to trzeba przyjąć, że wszystkie inne cuda, będące przejawem mocy Boga, są możliwe.
Jezus Chrystus, który był sprawcą największych cudów, nigdy nie próbował wymusić przez nie na kimkolwiek wiary. Wszystkie Jego cuda niosły ludziom konkretną pomoc, a zarazem były zapowiedzią nadejścia Królestwa Bożego. I dlatego zawsze należy rozpatrywać je w kontekście Jego misji w Bożym planie zbawienia. Były to cuda nad naturą (np. rozmnożenie chleba), uwolnienia od złych duchów (np. z opętania), uzdrowienia i wskrzeszenia zmarłych. Jego największe cuda to Zmartwychwstanie i obecność w Eucharystii, pod postaciami Chleba i Wina.
Poeta Goethe pisał, że cuda są „najukochańszym dzieckiem wiary”. Jednak współczesny człowiek, obciążony nadmiernym racjonalizmem, czuje się wobec cudów zakłopotany, o czym najlepiej świadczy historia objawień prywatnych św. Bernadetty Soubirous w Lourdes i towarzyszących im uzdrowień.
W każdym procesie kanonizacyjnym istotną rolę odgrywają cuda dokonane za przyczyną kandydatów na ołtarze. Ich zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską następuje tylko wtedy, gdy uda się potwierdzić, że były nagłe – czyli nastąpiły w określonym czasie – i przyniosły całkowite oraz trwałe uzdrowienie.

Autor: Michał Gryczyński