Próbujemy odbudować świat po trzęsieniu ziemi!

Rozmawia Michał Bondyra
Jak sobie Ojciec radzi, kiedy taki człowiek umiera?
Nie radzę sobie (cisza i wzruszenie). Najgorzej jest, kiedy na onkologię trafia ktoś znajomy. Wtedy jest i łatwo, i trudno. Łatwo, bo się znamy i już się przyjaźnimy, a trudno, bo wiem, czym to się wszystko może skończyć. Tak się skończyło 3 listopada, kiedy mój przyjaciel, który był tu leczony, odszedł (cisza i wzruszenie). Niby człowiek powinien się przyzwyczaić do wszystkiego, ale nie da się. Trzeba się ogarnąć i nie mówić o swoich kłopotach. Kapelan nie ma narzekać, a dać pozytywną energię. Ja staram się pokazywać ludziom normalność w chorobie.
 
Jak się zachowuje normalność na onkologii?
Na pewno nie przez zdania typu: „Dasz radę, musisz być mocny!”. Bo co one mogą dać, gdy okazuje się, że człowiek dał z siebie wszystko, walczył, a przychodzi wynik jak wyrok. Wtedy człowiek się poddaje. Mówię, jak jest naprawdę. Jestem szczery. Że nie jest sam, że ma rodzinę, bliskich, a jak ich nie ma… to ma mnie.

Więcej w lutowym numerze „KnC – Króluj nam Chryste” w rozmowie Michała Bondyry

Zadanie praktyczne
Odwiedź jakąś znajomą chorą lub starszą osobę i spędź z nią godzinę na rozmowie.
 
Zadanie modlitewne
Pamiętaj w porannej modlitwie o chorych. Dołóż jedno Zdrowaś Mario w intencji tych, którzy walczą z nieuleczalnymi chorobami. A drugą „Zdrowaśkę” za tych, którzy się tymi osobami opiekują.

fot. M.Bondyra