zbiórka

Dla wielu z was, służących przy ołtarzu, nie jest on kimś nieznanym. Podczas każdej Mszy św. słyszeliście jego imię, wymieniane w modlitwie eucharystycznej. Mieliście też okazję nieraz o nim czytać, czy też oglądać go w telewizji. Niektórzy z was z pewnością spotkali go tu w Polsce lub w Rzymie. Będzie on dla wielu z was pierwszym świętym, z którym żyliście w tym samym czasie lub którego spotkaliście.

Wzorzec na świętość
Jako ministranci będziecie pytani z pewnością o to, co to oznacza być wyniesionym do chwały ołtarzy, czyli zostać ogłoszony błogosławionym? Warto, byście na ten temat porozmawiali na zbiórkach i poczytali (najlepiej w „KnC”). Ministrant powinien to wiedzieć! Kościół ogłaszając kogoś błogosławionym lub świętym stwierdza, że dana osoba w ciągu swego życia trwała w przyjaźni z Bogiem i realizowała Jego wolę. Życie błogosławionego lub świętego staje się w ten sposób dla nas przykładem, jak należy realizować podstawowe powołanie, czyli powołanie do świętości. Beatyfikacja jest nie tylko ukazaniem życia danego świętego, jako przykładu do naśladowania. To jest też obwieszczenie, że dana osoba została zbawiona, czyli jest w niebie. Kościół oraz poszczególni wierni mogą się modlić za wstawiennictwem danego świętego, wypraszając u Boga potrzebne dary dla siebie oraz dla całego świata. Ogłoszenie kogoś błogosławionym, nie dzieje się pochopnie. Poprzedza je żmudne badanie całego życia kandydata na ołtarze. Rozmawia się ze świadkami, analizuje się pisma, które kandydat pozostawił. Do beatyfikacji lub kanonizacji potrzebny jest także cud. Najczęściej wybiera się ten, dotyczący uzdrowienia, aby można go było „udowodnić”. Chodzi oczywiście o to, aby nauka wykluczyła wszelką możliwą interwencję człowieka, aby stwierdziła, że dla danego uzdrowienia nie znajduje wytłumaczenia. Oprócz tego typu cudów dzieje się wiele innych: nawrócenia, pogodzenia, odzyskanie sensu życia, zrezygnowanie z nienawiści, powrót do żony lub męża. Tylko ci, którzy ich doświadczyli są w stanie zaświadczyć, że są to także prawdziwe cuda.

Dobrze przygotowani
Warto, byście, jako ministranci i lektorzy, dobrze przeżyli dzień beatyfikacji. Może niektórzy z was pojadą do Rzymu i będą bezpośrednio w niej uczestniczyć. Sadzę jednak, że wielu z was będzie te chwile przeżywało pozostając w swoich rodzinnych parafiach lub przebywając na majówkach. Chcąc dobrze przeżyć ten dzień należy się do niego przygotować. Może warto pomyśleć o tym, by w ramach grupy ministranckiej, czy lektorskiej, podjąć modlitwę dziękczynną za dar nowego błogosławionego, przyjąć pewne postanowienia, zorganizować konkurs dotyczący osoby i życia Jana Pawła II, pojechać do miejsc związanych z jego osobą lub zaprosić kogoś, kto Ojca Świętego spotkał w swoim życiu i rozmawiał z nim. Nie powinno też zabraknąć podstawowych informacji dotyczących sługi Bożego Jana Pawła II na waszych gazetkach ministranckich.
W sam dzień beatyfikacji będziecie mieli z pewnością możliwość oglądania jej dzięki telewizji. Pamiętajcie, że taka transmisja stwarza też okazję do modlitwy. Może warto obejrzeć transmisję uroczystości w gronie rodziny i przyjaciół. Spytajcie waszych rodziców, jakie mają plany z tym dniem związane i zaproponujcie wspólne, rodzinne oglądanie uroczystości beatyfikacyjnych...

więcej w majowym numerze "KnC - Króluj nam Chryste"

Ks. Jakub Dębiec

Odpowiedz i wygraj!
Jak już z pewnością zauważyliście w tekście powyższego artykułu pojawiają się słowa beatyfikacja i kanonizacja. Zadanie brzmi: jaka jest różnica między beatyfikacją a kanonizacją? Czy błogosławiony jest tak samo święty, jak i ten, którego po kanonizacji świętym nazywamy? Na 5 szczęśliwców, którzy wyślą do nas odpowiedzi do 31 maja na adres knc@swietywojciech.pl lub adres pocztowy ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań czekają atrakcyjne książki z Myślami Jana Pawła II.
 

fot: J.Tomaszewski