„Idźcie w pokoju Chrystusa” – słyszymy zawsze na zakończenie mszy. Słowa te kojarzą się nam w przede wszystkim z końcem służby w danym dniu. Jeszcze tylko krótkie dziękczynienie i… do domu. Obwieszczenie końca liturgii to jednak nie jedyne ich znaczenie.
Znacie z pewnością wydarzenie, opisane w ewangelii, które nazywamy Przemienieniem. Pan Jezus zabrał ze sobą na górę Tabor apostołów Piotra, Jakuba i Jana, którzy byli świadkami mającego tam miejsce cudu. Jezus przemienił się wobec nich. Jak mówi ewangelia twarz Chrystusa zajaśniała jak słońce, a szaty stały się olśniewająco białe. Pojawił się też obłok, z którego rozległ się głos mówiący: „To jest mój Syn umiłowany. Jego słuchajcie.” Apostołowie, byli onieśmieleni, ale i szczęśliwi. Czuli, że dokonało się coś wielkiego. Słysząc ten tajemniczy głos i widząc Pana Jezusa przemienionego, rozmawiającego z Mojżeszem i Eliaszem, zrozumieli, że Chrystus jest prawdziwie Synem Bożym i zapowiadanym Mesjaszem. Chcieli, aby to, w czym uczestniczą trwało nadal. Dlatego też zaproponowali Panu Jezusowi pozostanie na górze, co wyrazili chęcią zbudowania namiotów. Tymczasem Jezus sprowadził ich z góry Tabor do ich codzienności, a wydarzenie, które przeżyli, miało im dopomóc w byciu gorliwymi apostołami, świadomymi, komu służą.
Wypełniać polecenia Dowódcy
Gdy wypowiadam słowa „Idźcie w pokoju Chrystusa” bardzo często przypomina mi się wspomniana powyżej scena biblijna. Uczestnicząc we Mszy św., bierzemy udział w czymś naprawdę niezwykłym. Na naszych oczach dokonuje się cudowna przemiana, gdy usłyszane słowo przyjmujemy, jako słowo Boże, a przyniesione do ołtarza chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Pana Jezusa. Chociaż nieraz się nie znamy, nie potrafimy nazwać wszystkich po imieniu, to ksiądz mówi, że jesteśmy braćmi i siostrami. Czy nie jest to cudowne?! Z pewnością byśmy chcieli, by ten czas szczęścia i radości, będący owocem naszego spotkania z Panem Jezusem, trwał dłużej. Przychodzi jednak chwila, w której słyszymy „Idźcie w pokoju Chrystusa.” Słowa te oznaczają nie tylko zakończenie celebracji Mszy św. Są one dla nas wyraźnym rozkazem, byśmy zeszli z naszej góry Tabor i zaangażowali się w nasze codzienne życie, jako ludzie przemienieni, jako świadkowie, apostołowie Pana Jezusa. Co to oznacza dla ministranta? Posługując się obrazem z życia rycerzy czy też żołnierzy, możemy powiedzieć, że oto skończył się czas narady z naszym dowódcą, a nadszedł czas wypełniania rozkazów, które usłyszeliśmy.
Mężczyzna uznaje swój błąd
Podstawowym zadaniem ministranta jest bycie świadkiem, apostołem Pana Jezusa wszędzie tam, gdzie ministrant żyje i przebywa. Nie zawsze jednak tak się dzieje. Dlaczego? Bo apostołem nie można być tylko przez chwilę, na pokaz. Rodzice, rodzeństwo, nauczyciele i koleżeństwo dobrze nas znają, znają nasze zalety, ale i wady. Wobec nich trudno jest grać kogoś, kim się nie jest. Zdarza się, że przypominają nam o naszym zadaniu mówiąc – „jesteś ministrantem, a takie rzeczy robisz?” Te lub podobne słowa, mogą w nas wywołać bunt, irytację, czy tłumaczenie się przed samym sobą, że „przecież tylko raz”, że „wszyscy tak robią” itp. Tymczasem rodzice, nauczyciele, koledzy i koleżanki mają prawo oczekiwać od ministrantów takiego postępowania, do jakiego zachęca i o którym naucza Pan Jezus. Jedynym wyjściem z takiej sytuacji jest przyznanie się do błędu i przeproszenie. Tak uczynił św. Piotr, który został pierwszym papieżem. Niektórzy mówią, że to nie jest męskie zachowanie. Wręcz przeciwnie! Uznanie swego błędu, przyznanie się do niego wymaga odwagi i męstwa. Tchórz tego nie zrobi!
Apostoł jest pełen odwagi...
więcej w grudniowym numerze "KnC - Króluj nam Chryste"
Ks. Jakub Dębiec
Zadanie:
Poproście Waszych księży opiekunów o to, byście jedną ze zbiórek poświęcili wspólnemu zastanowieniu się nad tym, jakimi jesteście apostołami Pana Jezusa i odpowiedzeniu sobie na pytanie: czy pomagacie sobie nawzajem w byciu Jego apostołami?
fot. Daniel Villeneuve-Dreamstime.com
| « poprzedni | następny » | « wróć |
