V–X wiek po Chrystusie to czas coraz większych antagonizmów pomiędzy wschodnią a zachodnią częścią cesarstwa rzymskiego.
Spowodowany naporem barbarzyńskich plemion germańskich upadek cesarstwa zachodnio-rzymskiego wywołał wiele perturbacji w życiu Kościoła. Napór pogan i schizmatyckich arian spowodował jednak wzrost znaczenia Kościoła katolickiego, a także podniesienie autorytetu papiestwa, a więc biskupstwa rzymskiego, zarówno w wymiarze ściśle religijnym, jak i ogólnospołecznym. Wprawdzie upadek Rzymu początkowo spowodował wzrost znaczenia biskupów, a później patriarchów konstantynopolitańskich, jednak ostatecznie ustawodawstwo cesarza Justyniana Wielkiego (VI w.) potwierdziło prymat biskupów Rzymu. W tle tych sporów był m.in. spór teologiczny o naturę Chrystusa, który przejawił się m.in. w problemie monofizytyzmu i monoteletyzmu. Wielcy teologowie tamtych czasów spierali się, czy Chrystus ma jedną naturę, czy dwie (bosko-ludzką). Spory te prowadziły to kilku schizm pomiędzy Wschodem a Zachodem (Bizancjum a Rzymem) i ostatecznie zakończyły się po kilkuset latach Schizmą Wschodnią roku 1054 r., kiedy to legaci papieża Leona IX ekskomunikowali się nawzajem z patriarchą Konstantynopola Michałem Cerulaliuszem. Klątwy zniesione zostały dopiero w 1965 r. przez papieża Pawła VI i patriarchę Atenagorasa I.
Adam Suwart
| « poprzedni | następny » | « wróć |
