Pamiętamy z Dziejów Apostolskich (1, 15-26), że po samobójczej śmierci Judasza apostołowie stanęli przed problemem uzupełnienia grona Dwunastu. Piotr przypomniał więc zebranym w Wieczerniku zdradę i śmierć Judasza, a potem wezwał ich do wyboru jednego spośród tych, którzy przebywali z Jezusem od chrztu w Jordanie aż do Wniebowstąpienia. Wybierali pomiędzy dwoma uczniami, Józefem - zwanym Barsabą - i Maciejem, rzucając losy. Wcześniej wszyscy pomodlili się, aby to Pan wskazał, którego z nich wybrał. Los padł na Macieja.
Zdaniem twórcy dziejopisarstwa chrześcijańskiego Euzebiusza z Cezarei należał on do grupy 72 uczniów Jezusa, o których wspominają Ewangelie (Łk 10, 1). Tak jak pozostali apostołowie pochodził z narodu żydowskiego. Po dołączeniu do grona Dwunastu został wyświęcony na biskupa przez nałożenie rąk. Później miał prowadzić działalność apostolską m.in. w Judei, Etiopii i Kolchidzie. Istnieje podanie wedle którego apostołował także wśród ludożerców, a z ich niewoli uwolnił go cudownie św. Andrzej. Przed wiekami na wielu obrazach obok postaci św. Macieja umieszczano stos kamieni i zakrwawiony topór. A to dlatego, bo według podań dokonał – w imię Chrystusa - licznych cudów i uzdrowień wśród żydów, narażając się na gniew Sanhedrynu, najwyższego trybunału żydowskiego. W Jerozolimie skazano go za to na śmierć. Zginął śmiercią męczeńską, pod gradem kamieni, zaś żołnierz rzymski odciął mu głowę toporem, albo mieczem. Jednak według Klemensa Aleksandryjskiego zmarł śmiercią naturalną. Jego zdaniem apostoł akcentował w swym nauczaniu konieczność umartwiania ciała i panowania nad żądzami zmysłów, toteż uchodzi za prekursora ascezy w życia zakonnym i kościelnym. Jak głosi legenda relikwie św. Macieja odnalazła św. Helena - cesarzowa, matka Konstantyna Wielkiego. Zostały one rozdzielone i obecnie ich posiadaniem szczycą się: niemiecki Trewir - gdzie znajduje się główny ośrodek kultu apostoła - rzymska bazylika Matki Bożej Większej, oraz kościół św. Justyny w Padwie. Św. Maciej Apostoł jest patronem pracowników budowlanych, cukierników i rzeźników, a także orędownikiem chłopców rozpoczynających naukę szkolną i niepłodnych małżeństw.
| « poprzedni | następny » | « wróć |
