Chociaż wspomnienie tego świętego przypada w kalendarzu 15 lutego nie bez powodu przywołuję jego postać w czerwcu. Jest to bowiem w Kościele miesiąc poświęcony w sposób szczególny czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, a św. Klaudiusz la Colombiere był wielkim promotorem tego kultu i położył znaczące zasługi dla jego rozwoju. To wprawdzie nie jemu Zbawiciel objawił w XVII wieku wielką tajemnicę swojej Miłości, lecz św. Małgorzacie Marii Alacoque, siostrze wizytce z Paray-le-Monial. Ale to on był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Został więc pierwszym powiernikiem jej sekretów i niezwykłych przeżyć mistycznych, a w konsekwencji sam stał się żarliwym apostołem kultu Bożego Serca. W okresie największych trudności, które przeżywała św. Małgorzata, ponieważ nie znajdowała zrozumienia otoczenia, on otoczył ją opieką duchową i udzielił wsparcia.
Pochodził z Saint Symphorien d'Ozon we Francji, gdzie przyszedł na świat 2 lutego 1641 r. w pobożnej rodzinie, która wydała wiele powołań zakonnych. Kształcił się w kolegiach jezuickich, a kiedy ukończył osiemnaście lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Już jako jezuita prowadził wykłady z literatury i gramatyki, a po przyjęciu święceń kapłańskich i ukończeniu studiów filozoficznych oraz teologicznych, został profesorem retoryki. Wkrótce powierzono mu obowiązki ojca duchownego i misję przełożonego klasztoru wizytek w Paray-le-Monial. Wtedy poznał m.in. s. Małgorzatę Marię Alacoque. To on rozstrzygnął o autentyzmie przeżywanych przez nią wizji mistycznych, a 21 czerwca 1671 r. powierzył siebie Bożemu Sercu. Po pewnym czasie został kapelanem i spowiednikiem przyszłej królowej Anglii Marii Beatrycze d'Este. W tym okresie zdołał nawrócić wielu wyznawców Kościoła anglikańskiego na katolicyzm, w tym też jej małżonka, księcia Yorku. Został za to aresztowany; uwięziono go w King Bench i skazano na śmierć. Do egzekucji jednak nie doszło, tylko wydalono go z Anglii. Schorowany wrócił wtedy do Paray-le-Monial, gdzie zmarł 15 lutego 1682 r. Beatyfikowany w 1929 r. przez Piusa XI, kanonizowany został w 1992 r. przez Jana Pawła II.
Michał Gryczyński
fot. archiwum
| « poprzedni | następny » | « wróć |
