Był potomkiem królewskiego rodu Merowingów, a pochodził z Gaskonii, gdzie urodził się ok. 655 r., jako syn księcia Akwitanii, jednej z prowincji starożytnej Galii. Już jako chłopiec miał zamiłowanie do jazdy konnej i brał udział, u boku ojca, w polowaniach. Miał 14 lat, gdy podczas polowanie na niedźwiedzia w Pirenejach uratował ojcu życie. Kilka lat później został wysłany na dwór króla Frankonii, gdzie został jednym z paziów. Niebawem ożenił się z córką Pepina z Heristal, która urodziła mu syna Floryberta. Mimo że miał już rodzinę, prowadził swobodne życie, nie stroniąc od rozmaitych uciech, a jego największa namiętnością nadal były polowania. Uczestniczył w nich z takim zapamiętaniem, że nie zważał nawet na dni, w których nie uchodziło tego robić. I tak w Wielki Piątek 695 r. wybrał się na polowanie w Góry Ardeńskie. Nagle pojawił się przed nim biały jeleń z ognistym krzyżem w wieńcu (między porożem), a po chwili usłyszał Boże napomnienie. Został wezwany do porzucenia dotychczasowego trybu życia i poświęcenia się służbie Bożej. Zaczął pokutować i żył jak pustelnik, a następnie udał się do Lamberta, biskupa Maastricht – miasta na pograniczu Holandii i Belgii – i rozpoczął studia teologiczne. Po ich ukończeniu otrzymał święcenia kapłańskie i został misjonarzem ludowym. Wędrował przez Ardeny i południową Brabancję, głosząc Dobrą Nowinę. Kiedy zmarł biskup Lambert został jego następcą. Ok. 717 r.. przeniósł stolicę biskupią do Leodium (dzisiaj Li?ge), wzniósł kościół ku czci św. Lamberta i umieścił tam jego relikwie. Po latach zarządzania diecezją, przeczuwając swoją rychłą śmierć, wygłosił kazanie, w którym wezwał wiernych do dobrego życia, aby mógł odejść w pokoju do Pana. Zmarł 30 maja 727 r., a jego relikwie spoczywają w Andagium, w głównym ołtarzu kościoła pod jego wezwaniem. Każdego roku 3 listopada – w dniu wspomnienia św. Huberta – urządza się „hubertusy”, gonitwę albo łowy, poprzedzone Mszą św. Jest to tradycyjne święto myśliwych i leśników, kończące sezon jeździecki i rozpoczynające zimowy sezon łowiecki.
Michał Gryczyński
fot. Archiwum KnC
| « poprzedni | następny » | « wróć |
