W 1964 roku papież Paweł VI ustanowił św. Benedykta z Nursji (Italia) patronem Europy. Kiedy żył i czego dokonał ten święty, że powierza mu się tak ważne zadanie?
Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy cofnąć o jakieś 1500 lat. Na przełomie V i VI wieku Cesarstwo Rzymskie, a wraz z nim cywilizacja antyczna upadały; obszar dzisiejszej Europy przemierzały plemiona barbarzyńców. Panował chaos, a ludziom wydawało się, że zbliża się koniec świata.
Chrześcijański fundament
Na gruzach Imperium zaczął tworzyć się nowy świat, kształtowała się Europa. Co istotne, przetrwało chrześcijaństwo i Kościół, stając się najważniejszym zaczątkiem cywilizacji europejskiej. W tych czasach potrzebni byli nie tylko silni władcy, gwarantujący ład i porządek, ale też ludzie, którzy powoli zaczną przemieniać codzienną rzeczywistość oraz obudzą wiarę i nadzieję w to, że ten wysiłek ma sens. Tę rolę świetnie zaczęli wypełniać mnisi coraz liczniej osiedlający się na spustoszonych ziemiach Europy, przechowując w swoich klasztorach wiarę i kulturę – ocalone skarby cywilizacji. Dawali oni nie tylko przykład życia chrześcijańskiego, ale i uczyli ludzi rzemiosła czy uprawy ziemi.
„Człowiek to znamienny, prawdziwy olbrzym w dziejach ludzkich. Św. Benedykt jest wielki nie tylko przez swoją świętość, lecz także przez swój rozum i działalność, za pomocą których potrafił nadać nowy bieg wydarzeniom dziejowym”.
Jan Paweł II w opactwie benedyktynów na Monte Cassino, 1979 r.
Modlitwa i praca
W tych trudnych czasach żył św. Benedykt (490-547 r.). To on był twórcą Reguły, opartej na doświadczeniach mnichów starożytnych, która stała się podstawą organizacji wielu późniejszych zakonów. Święty ten „wśród tylu cudów, jakimi dał poznać się w świecie, zasłynął również swoją mądrością” – jak pisał jego biograf, papież Grzegorz Wielki. Wyrazem tej mądrości było jego życie, które charakteryzowała modlitwa i wytrwale, z wiarą podejmowany trud, aby świat, w którym przyszło mu żyć, kształtować na sposób Chrystusowy. Tego też przede wszystkim powinniśmy uczyć się od owego męża Bożego, patrona Europy, w której żyjemy. Jesteśmy bowiem częścią kultury i tradycji chrześcijańskiej naszego kontynentu, a nadszedł czas, byśmy wzięli na siebie odpowiedzialność za budowanie tej cywilizacji.
„Był mąż, z łaski Bożej i z imienia „Błogosławiony” (Benedictus), którego życie przepełniała świętość. (...) Im dłużej przebywał Benedykt w swojej samotni, tym wspanialej rozkwitała jego świętość w różnych cudach i znakach. Przyciągała ona wielu, którzy pragnęli z nim razem służyć Bogu wszechmogącemu. Zbudował więc tam, z pomocą Pana Jezusa Chrystusa, dwanaście klasztorów”.
”Życie świętego Benedykta” – św. Grzegorz Wielki, papież
