Biblia

 
Umiłowany uczeń Jezusa
autor: ks. Andrzej Banaszek
Biblia to księga wiary i życia. Jej dobre zrozumienie wymaga nie lada wysiłku. Tym razem dowiemy się, co Pismo Święte mówi o Janie Apostole i Ewangeliście.

Jan (hebr. Johanan – „Bóg jest łaskawy”) pochodził z Galilei. Był synem Zebedeusza i Salome, bratem Jakuba Starszego. Początkowo należał do grona uczniów Jana Chrzciciela. Jako najmłodszy został powołany do grona Dwunastu wraz ze swoim starszym bratem Jakubem. Obaj otrzymali od Jezusa przydomek Boanerges, co znaczy „synowie gromu”, bo to oni prosili Jezusa o pozwolenie zniszczenia niegościnnego miasteczka samarytańskiego (Łk 9,54).
Powiernik największych tajemnic Jan został dopuszczony do największych tajemnic: wraz z Piotrem był obecny przy wskrzeszeniu córki Jaira (Mk 5,37; Łk 8,51), był przy przemienieniu Jezusa (Mt 17,1; Mk 9,2; Łk 9,28) i Jego modlitwie w ogrodzie Getsemani (Mt 26,37; Mk 14,33), otrzymał też polecenie przygotowania wieczerzy paschalnej (Łk 22,8). Wraz z Jakubem (lub ich matka) prosił Jezusa o specjalne względy w Jego Królestwie (Mt 30,20-23; Mk 10,35-40). Jan doniósł też Jezusowi o człowieku, który w Jego imię wyrzuca złe duchy (Mk 9,38; Łk 9,49). Najmłodszy apostoł miał bardzo osobiste relacje z Jezusem i uważany był za Jego umiłowanego ucznia. Jako jedyny uczeń stał pod krzyżem w chwili śmierci Chrystusa. Umierający Zbawiciel powierzył mu swoją Matkę (J 19,25-27). Po zmartwychwstaniu pierwszy uwierzył (J 20,4-9) i pierwszy rozpoznał Pana w Galilei (J 21,7). W Kościele pierwotnym pozostał w ścisłych kontaktach z Piotrem (Dz 3,4; 4,13-21) i razem z nim przekazał Ducha Świetego ochrzczonym w Samarii (Dz 8,14-25).
Kierownik duchowy Kościoła w Azji W latach 50. Jan, obok Piotra i Jakuba Młodszego, był filarem Kościoła jerozolimskiego (Ga 2,6-10). Prawdopodobnie aż do wojny żydowskiej (66-67 r.) przebywał w Palestynie, po czym udał się do Efezu, gdzie zwalczał Kerynta oraz nauki doketystów. Jan był duchowym kierownikiem Kościołów w rzymskiej prowincji Azji, symbolicznie przedstawianych jako siedem wspólnot: w Efezie, Smyrnie, Pergamonie, Tiatyrze, Sardes, Filadelfii i Laodycei. W czasie prześladowań wszczętych przez Domicjana (81-96 r.) został zesłany na wyspę Patmos.
Ewangelia, listy i Apokalipsa Od końca II w. Janowi przypisuje się autorstwo czwartej Ewangelii, trzech listów katolickich i Apokalipsy. Adresatami Ewangelii Jana byli członkowie wspólnot chrześcijańskich, których wiarę trzeba było umocnić i strzec przed fałszywymi pasterzami. Cała jego Ewangelia ma charakter chrystologiczny. W swych pismach zaś podkreśla przede wszystkim boskość Jezusa Chrystusa. W Ewangelii Jana słowa Jezusa i ich wyjaśnienia zmierzają do ukazania w Chrystusie, jedynego Syna Ojca, pełnego łaski prawdy (por. J 1,14). Chrystus jest Bogiem, wiecznym Słowem, przez które wszystko zostało uczynione, które stało się Ciałem i mieszkało między nami. Ta Tajemnica Wcielenia stanowi fundamentalną prawdę Janowej teologii.
Listy św. Jana pomagają natomiast lepiej zrozumieć problemy występujące w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich i głębiej doświadczyć w wierze, że Jezus jest prawdziwym Synem Bożym i prawdziwym Człowiekiem, w którym dokonało się zbawienie świata.
Apokalipsa jest za to księgą prorocką Nowego Testamentu, która ukazuje ostateczne zwycięstwo Boga, dzięki krwi Chrystusa – Baranka (Ap 4,9-10). Celem Apokalipsy jest ukazanie działania Opatrzności Bożej w historii ludzkości.

Zapoznaj się z zasygnalizowanymi tekstami biblijnymi, które autor powyższego tekstu podaje w nawiasach. Pomoże Ci to pogłębić swoją wiedzę i zrozumienie Biblii.
« poprzedni   |   następny » « wróć