Poznaliśmy już pierwszych sędziów pełniących funkcje rozjemcze nad Izraelem po śmierci Jozuego. Dziś kolejny z nich – Gedeon, który swoje sukcesy w obronie Narodu Wybranego przed wrogami zawdzięcza otwartości na Boże słowa i znaki.
Po śmierci Sisery – wodza nieprzyjacielskich wojsk króla Kanaanu – Izraelici przez 40 lat żyli w spokoju. Nie potrafili jednak wyciągnąć wniosków z trudnych doświadczeń i ponownie zaczęli postępować źle w oczach Pana, ściągając na siebie trwający 7 lat ucisk ze strony Madianitów. Ci, niszcząc ich pola oraz stada, doprowadzili Izrael do wielkiej nędzy. Izraelici zaczęli więc znów prosić Boga o pomoc (por. Sdz 6, 1–6)
Wybór sędziego
Prośba została wysłuchana. Stwórca zesłał posłańca, by ten powołał na sędziego Gedeona, syna Joasza ze zubożałego pokolenia Manassesa, który mieszkał w Ofra. Młócił on właśnie zboże na klepisku, by je ukryć przed Madianitami, gdy objawił mu się Anioł Pana pod Terebintem i obwieścił: „Idź z tą siłą, jaką posiadasz, i wybaw Izraela z ręki Madianitów” (Sdz 6, 14). Wysłannik upewnił też Gedeona, że Bóg będzie go wspierał. On jednak domagał się znaków potwierdzających te słowa. Pierwszym było przyjęcie ofiary z koźlęcia, przaśnych chlebów i polewki złożonej przez nowego sędziego w miejscu spotkania z posłańcem. Gedeon bał się, że umrze, gdyż widział i rozmawiał z Panem twarzą w twarz. Otrzymał jednak zapewnienie, że niczego nie musi się bać. W miejscu niezwykłego spotkania zbudował ołtarz i nazwał go „Pan-Pokój”.
Jerubbaal
Tej samej nocy otrzymał też polecenie, by zburzył ołtarz Baala – bożka, któremu cześć oddawali Izraelici. W jego miejsce miał zbudować ołtarz dla Pana, który zgodnie z tradycją miał składać się z 12 kamieni symbolizujących 12 pokoleń synów Izraela. Gdy go wzniósł, złożył na nim ofiarę całopalną z cielca. Drewno na całopalenie miało pochodzić ze ściętej szery, stojącej wcześniej obok ołtarza Baala. Gedeon uczynił to w nocy, gdyż bał się reakcji swoich współziomków. I rzeczywiście, gdy następnego dnia zobaczyli, co się stało, postanowili go zabić. Jednak Joasz, jego ojciec, inteligentnie powiedział wzburzonym mieszkańcom, że Baalowi nie trzeba pomagać. Jest przecież bogiem, zatem jeżeli zechce to sam wymierzy karę temu, który zburzył jego ołtarz. W ten sposób Gedeonowi nie spadł włos z głowy i od tego dnia zaczęto nazywać go Jerubbaalem, mówiąc: „Niech Baal z nim walczy, bo zburzył jego ołtarz” (Sdz 6, 32).
Runo Gedeona
Wkrótce Madianici i Amalekici zebrali się i przekroczyli Jordan. Zanim jednak Gedeon wyruszył, by z nimi walczyć po raz kolejny chciał się upewnić, że Pan mu sprzyja. Położył na klepisku runo, prosząc, by po nocy tylko ono było mokre, a ziemia wokoło sucha. I tak się stało. Ten znak nie wystarczył sędziemu, dlatego poprosił Stwórcę, by tym razem to ziemia była pokryta rosą, a runo suche. Bóg spełnił i tę prośbę, co było dla Gedeona znakiem do odważnego podjęcia walki obronnej. Potem pokonał wrogów dzięki przemyślnej zasadzce i odwadze ledwie 300 wojowników (Sdz 7, 16–22). Na polecenie Boga świadomie bowiem odesłał resztę wojska. Nie chciał, by Izraelici mieli pretekst, by popaść w pychę z powodu zwycięstwa. Mieli mieć świadomość, że triumf małej grupy był możliwy tylko dzięki pomocy Boga. Gedeon bardzo poniżył i osłabił Madianitów, dzięki czemu Izrael przez kolejne 40 lat żył w spokoju.
Gedeon uczy nas otwartości na słowo Pana oraz znaki, które i dziś Bóg stawia także w naszym życiu.
Ks. Tomasz Rogoziński
Odpowiedz na pytania:
1. Jak nazywała się dolina, w której rozbili obóz Madianici i Amalekici?
2. W jaki sposób Gedeon wybrał zwycięskich 300 wojowników?
3. Mieszkańcy jakiego miasta odmówili pomocy Gedeonowi?
Zadanie ułatwi tobie fragment Sdz 6–8.
fot. Gedeon wystawia swoją armię/ arch. KnC
| « poprzedni | następny » | « wróć |
