Wierny współpracownik Mojżesza, jego następca, a zarazem „wódz zastępów Pańskich”. Jozue, bo to o nim mowa, wprowadził Izrael do ziemi obiecanej i kontynuował dzieło swego wielkiego poprzednika.
Imię Jozue z hebrajskiego Jehoszua oznacza „Jahwe jest jego pomocą”. Jak podaje Pismo był synem Nuna i pochodził z rodu Efraima. Wcześniej nosił imię Ozeasz, dopiero Mojżesz nadał mu imię Jozue (por. Lb 13,8.16).
Pomocnik Mojżesza
Pierwsze wzmianki dotyczące Jozuego odnajdujemy w Księdze Wyjścia, gdzie od początku występuje jako zaufany człowiek Mojżesza. Od swej młodości był u niego na służbie i na jego polecenia toczył walki. Towarzyszył mu także w drodze na górę, gdy wstępował po kamienne tablice, na których zostały wyryte Prawo i przykazania. Pilnował też wnętrza namiotu podczas spotkania, w którym Pan Bóg rozmawiał z Mojżeszem po przyjacielsku twarzą w twarz (por. Wj 33,11). Jako jeden z wielu, posłany przez Mojżesza, udał się na rozpoznanie kraju Kannan, do którego zmierzali z Egiptu Izraelici, przemierzając pustynię. Po buncie Izraelitów otrzymał obietnicę, że jako jeden z nielicznych wejdzie do ziemi obiecanej.
Wódz wierny Panu
Gdy nieuchronnie zbliżał się koniec ziemskiej wędrówki Mojżesza, Pan Bóg polecił mu wyznaczyć następcę, sugerując by został nim Jozue. Uczynił to słowami: „Weź Jozuego, syna Nuna, męża, w którym prawdziwie mieszka Duch, i włóż na niego swoje ręce. Następnie przywiedź go przed kapłana Eleazara i przed całą społeczność i ustanów go w ich obecności wodzem” (Lb 27,18-19). Jozue kontynuował dzieło swego poprzednika. Pamiętamy, jak Mojżesz sprawił, że rozstąpiły się wody Morza Czerwonego i lud uszedł przed wojskiem egipskim sucha nogą po dnie morza? Jozue sprawił, że rozstąpiły się wody Jordanu i Izrael przeszedł po dnie rzeki i wszedł do Ziemi Obiecanej. Podobnie jak Mojżesz, Jozue rozmawiał z Bogiem. Stwórca mówił do niego z gorejącego krzewu, a Jozue na wzór Mojżesza rozmawiał z Panem bez obuwia na stopach, szanując w ten sposób miejsce święte. Tych analogii z Mojżeszem było więcej. Wszystkie one wskazywały na wierność Jozuego wobec Boga, ale i swojego wielkiego poprzednika.
Boży wojownik
Jozue był nie tylko wodzem, ale i wojownikiem Pana. Jego historia na kartach Pisma Świętego zaczyna się od walki, którą na polecenia Mojżesza stoczył z Amalekitami, jako dowódca wojsk izraelskich. Do najbardziej spektakularnych zwycięstw należy zaliczyć zdobycie Jerycha. Barwny opis tego wydarzenia znajdujemy w Księdze Jozuego. Latami walczył z ludami zamieszkującymi Kannan. Pokonał Gibeonitów, Anakitów, oraz inne ludy i królów. Podbijał kraj, by następnie rozdzielić jego ziemie między dwanaście pokoleń synów Izraela. Życie Jozuego był wypełnione służbą, przewodzeniem ludowi, ale co najważniejsze, zażyłą bliskością z Bogiem. To wszystko uczyniło go godnym następcą Mojżesza.
Ks. Tomasz Rogoziński
Zadanie
Odpowiedz na pytania:
1. W jaki sposób Izraelici zdobyli Jerycho?
2. Co pozostawili Izraelici w środku Jordanu, na pamiątkę jego przejścia?
3. Ile miał lat Jozue, gdy umarł?
| « poprzedni | następny » | « wróć |
