Spośród dwunastu synów Jakuba najwięcej wiemy o Józefie. Jego historia zawarta w kilku rozdziałach Pisma Świętego jest jedną z najbardziej znanych opowieści biblijnych.
Józef był synem Jakuba i Racheli, która długo oczekiwała na narodziny swego pierwszego dziecka. Gdy więc go urodziła, powiedziała: „Zdjął Bóg ze mnie hańbę!”. Dając mu na imię Józef, westchnęła: „Oby pan dodał mi jeszcze jednego syna!” (Rdz 30,23-24) Stąd też opierając się na ludowej etymologii; imię Józef – Josef oznacza „odjął” i „dodał”. Tym dodanym synem był Benjamin.
Ulubieniec ojca
Józef był ukochanym synem Jakuba. Wyrazem tego głębokiego ojcowskiego uczucia było podarowanie mu pięknej szaty. Nie spotkało to się naturalnie z przychylnością braci Józefa. Jak mówi Biblia: „…tak go znienawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim porozmawiać”(37,4). Na domiar wszystkiego Józef miewał sny, którymi dzielił się ze swoja rodziną. One to przelały czarę goryczy, gdyż ich treść sugerowała pewną wyższość nad braćmi, co ci zapewne odbierali, jako wyraz zuchwalstwa i pychy swego nastoletniego wtedy Józefa. Gdy więc nadarzyła się okazja, aby się go pozbyć, nie zmarnowali jej. Podczas wypasu trzód w Dotain najpierw wrzucili go do wyschłej studni, a potem sprzedali kupcom madianickim. Ci zabrali go do Egiptu i sprzedali egipskiemu urzędnikowi Potifarowi.
Pan był z nim
Mimo wielkiej krzywdy jaka spotkała Józefa, wiodło mu się dobrze. Pan Bóg nie tylko obdarzył go wieloma talentami, ale i sprawił, że cieszył się życzliwością ludzi. Bóg pobłogosławił domowi Potifara, który był właścicielem Józefa. Oczywiście nie obyło się też bez problemów. Młody, zdolny mężczyzna przykuł uwagę żony Potifara i z powodu jej nieuporządkowanych pragnień i kłamstwa, Józef trafił do więzienia. Jednak i tam Pan był z nim. Mimo, że cierpiał z powodu kolejnej niesprawiedliwości, która go spotkała, to jednak znowu potrafił „dobrze się ustawić”. W więzieniu poznał ludzi, którzy stali się dla niego „trampoliną” do wybicia się na najwyższy, po faraonie, urząd w Egipcie. Pomocą okazała się tu zdolność rozeznawania snów. Gdy wróżbici nie potrafili wyjaśnić snu faraona, zawezwano Józefa, który świadom, że nie jest to zdolność wypracowana przez niego, ale dar Boży powiedział: „Nie ja lecz Bóg da pomyślną odpowiedź tobie, o faraonie”.
Boży plan
Józef został następnie wywyższony przez faraona, który uczynił go zarządca całego Egiptu. A gdy nastał zapowiedziany w snach głód, który szerzył się też w Kanaanie, gdzie mieszkał rodzina Józefa, przybyli oni po zakup zboża do Egiptu. Józef rozpoznał swoich braci, poddał ich próbie, a następnie ujawnił kim jest, gdyż ci wcześniej go nie poznali. Po tym niezwykłym spotkaniu Józef sprowadził rodzinę do Egiptu, by przetrwała panujący przez siedem lat głód. W ten sposób stał się mężem opatrznościowym dla swoich bliskich. Zresztą sam nie czuł gniewu wobec występku braci, ponieważ rozeznał Boży plan. Stwórca uczynił go narzędziem, poprzez które zapragnął uratować jego rodzinę.
Historia Józefa, jest ujawnieniem rządów Bożej Opatrzności. Czasami pewnych wydarzeń, których jesteśmy uczestnikami nie rozumiemy lub się z nimi nie zgadzamy i wobec nich buntujemy. Spoglądając na historię Józefa warto się zatem zastanowić, czy te doświadczenia, które i nas spotykają, nie mają jakiegoś głębszego sensu i znaczenia. Myślę, że nic nie jest kwestią przypadku.
Ks. Tomasz Rogoziński
Zadania: Odpowiedz na pytania:
Jak bracia Józefa wyjaśnili jego znikniecie ojcu?
Kogo Józef poznał w więzieniu?
Jakiej próbie poddał swoich braci?
Jak mieli na imię synowie Józefa?
W której egipskiej krainie osiadła rodzina Józefa po opuszczeniu Kanaanu?
(Odpowiedzi znajdziesz w Rdz (37-47))
fot: Józef, Philipp Veit
| « poprzedni | następny » | « wróć |
